به پايگاه اينترنتي مرتضي رحيم‌نواز خوش آمدید

ديباچه تازه‌های سایت


..			..
	پروانه‌هاي نامه‌ي آخر	آدم‌هاي آلبوم قديمي	...	نوشتن برای من شاید تنها ناگزیر زندگی باشد که همواره با آن دلخوشم و از آن هراسم نیست. ما هر کداممان به چیزی دچاریم و من به نوشتن. بر آن نیستم که خوانده شوم و یا از رهگذار این تکاپو به مقصدی برسم. برآنم تا خود را به تمامی عرضه کنم . حتی اگر این خودِ ناتمام چیزی فزونتر از ناتوانی خود را تاکنون تجربه نکرده باشد. به کلمه اعتقاد دارم و آن را آبروی جهان می‌دانم. بر من نبخشایید اگر او را به پلشتی روزگار بیالایم. امید به دوستی دارم و مهربانی را به تمنا ایستاده‌ام. کاش بتوانم جهانی را به شما هدیه کنم که به تمامی آرزومند آنم. م. فرهاد
	تو هيچگاه در خانه نيستي! براي نامه‌هايم تو هيچگاه تنها نيستي! تا روسري آبي‌ات را برداري دستي به موهاي پريشانت بكشي عكسم را كنار آينه بگذاري و بگويي: _ دلمان چقدر تنگ مي‌شود براي هم _ بيرون باراني است _ اين‌را تو نمي‌گويي پروانه‌ی خیس نامه‌ام می‌گوید	تو از كنار خيلي چيزها مي‌گذري درخت‌ها ساكتند ماشين‌ها بوق مي‌زنند صداهاي زيادي در مغزت جابه‌جا مي‌شوند صداي زني كه ديگر قرار نيست دوستش داشته باشي خط كه روي خط مي‌افتد كسي آن طرف گريه مي‌كند تو فكر مي‌كني كه مي‌خندد آدمهاي زيادي در آلبوم قديمي جامانده‌اند ـ كودكي كه روزي اندازه من بود
		ادامه‌ي شعر